|
|
 |
Thursday, January 11, 2007
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ
Eπιστροφή στην Αρχική σελίδα
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ
Αντί προλόγου
Δυστυχώς έως σήμερα δεν έχει γίνει κάποια προσπάθεια καταγραφής της ιστορίας αυτού του τόπου ,από κάποιον ιδιώτη ,η κάποιο επίσημο ή ανεπίσημο φορέα.Προσπάθησα να αντλήσω πληροφοριακό υλικό από αφηγήσεις ηλικιωμένων που μετέφεραν από στόμα σε στόμα, και από γενιά σε γενιά ,προφορικές μαρτυρίες και αφηγήσεις ,καθώς επίσης και από επίσημα κείμενα που υπάρχουν στα Γενικά Αρχεία του Κράτους και στην Εθνική Βιβλιοθήκη.Το αποτέλεσμα θα το κρίνεται εσείς, ελπίζω και ευελπιστώ ότι η κριτική σας θα είναι καλόπιστη ,γιατί να θυμάστε πάντα ότι ,η κριτική στις αίθουσες των καφενείων είναι ανέξοδη και πανεύκολη . Δύσκολο όμως είναι το κτίσιμο κομμάτι – κομμάτι αυτού του πάζλ που λέγεται ιστορική διαδρομή του τόπου μας.
Μεταμόρφωση: Ιστορική διαδρομή στο διάβα των αιώνων
Η Περιοχή μας έχει δεχθεί σημαντικές γεωλογικές μεταβολές στο πέρασμα των αιώνων. Στην θέση Σοφάδες αλλά και στο Ρούτσι ,υπάρχουν ακόμα και σήμερα απολιθώματα γιγάντιων οστράκων από κοχύλια και στρώματα θαλασσινής άμμου, τα σημάδια αυτά μαρτυρούν ότι η περιοχή μας κάποτε ήταν παραθαλάσσια και οι ακτές της έφθαναν έως την κοιλάδα της Μεταξάδας . Μετά απ'ο τον τρομακτικό σεισμό του 3710 π.χ. ακολούθησε υποχώρηση της λεκάνης του Αιγαίου η οποία διήρκεσε 150 χρόνια ,τα νερά υποχώρησαν και οι ακτές με το πέρασμα του χρόνου ,έγιναν πλούσιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις που κατακλύσθηκαν από χιλιάδες ελαιόδεντρα ,αμπέλια ,σταφίδες και οπωροφόρα δέντρα.
Σε συνδυασμό με το άφθονο νερό που τρέχει αδιάκοπα από τις δεκάδες πηγές που υπάρχουν κατά μήκος των ορεινών μας όγκων με τα ασβεστολιθικά τους πετρώματα ,έκαναν τα αμμουδερά τοπία ,καλλιεργήσιμες εκτάσεις που συνέβαλλαν στην άφθονη παραγωγή γεωργικού πλούτου που βοήθησε στην ευημερία των κατοίκων της, Εδώ ήκμασε το Βασίλειο της Πύλου ,με ηγέτη τον συνετό Βασιλιά Νέστορα ,το παλάτι του στην θέση Εγκλιανός μαρτυρά ακόμα και σήμερα την ευημερία και τον πολιτισμό που είχαν αναπτύξει. Το πλήθος των αρχαιολογικών ευρημάτων στις θέσεις ,Ρούτσι ,Παλιβούλι ,Σικαλίστρα ,Βατσικολιά ,Λουτρά κλπ μαρτυρούν την πορεία στο χρόνο και τον πολιτισμό των προγόνων μας που αναπτύχθηκε σε αυτό το κομμάτι της Πυλιακής Γής. Μετά την παρακμή του Βασιλείου της Πύλου η περιοχή λόγω της γεωγραφικής της θέσης ( Νοτιότερο σημείο της Πελοποννήσου ) με απέραντη θέα στην Μεσόγειο θάλασσα ,έγινε στόχος πειρατών, κουρσάρων και πολλών καταχτητών κυρίως των Ενετών και αργότερα των Σλάβων. Στα Βυζαντινά χρόνια γνώρισε και πάλι μεγάλη ακμή .Στους πρόποδες της Αμυγδαλίτσας αναπτύχθηκε μεγάλος οικισμός που έφερε την ονομασία ,Αλίαρτος ,σύμφωνα με τα ευρήματα του προγράμματος PRAP της Αμερικάνικης Αρχαιολογικής σχολής. Στα Βυζαντινά χρόνια ανεγέρθηκαν Μεγαλοπρεπείς Ναοί που πολλοί διασώζονται έως σήμερα. Οι περισσότερες Εκκλησίες κτίσθηκαν επί Θεοδώρας συζύγου του Αυτοκράτορος Θεόφιλου Μετά το θάνατο του , η Θεοδώρα αντιπροσωπεύοντας τον ανήλικο γιο της Μιχαήλ συγκάλεσε το 842 μ.χ σύνοδο και αποφάσισε την αναστήλωση των Εκκλησιών καθώς και την ανέγερση νέων. Στη περιοχή μας ανεγέρθη ο Ιερός Ναός του Αγίου Κωνσταντίνου στις Σοφάδες που η ακριβής του θέση ακόμα και σήμερα παραμένει άγνωστη. Σύμφωνα πάντα με την προφορική παράδοση που πέρασε από γενιά σε γενιά ,ο Ναός πρέπει να βρίσκεται πλησίον της πηγής της Ασπρόβρυσης στο Λυκοβούνι. Σύμφωνα πάντα με τις μαρτυρίες αυτές ,ο Ναός αυτός ήταν το στολίδι της ευρύτερης περιοχής με πλούσια αφιερώματα σε χρυσό και σπάνια εικονογράφηση. Αλλες όμως μαρτυρίες υποστηρίζουν ότι ίσως ο ναός ήταν κτισμένος μέσα σε σπήλαιο .αλλά λόγω των γεωλογικών μεταβολών που έχουν επέλθει ( Σεισμοί κλπ ) έχει κλείσει η είσοδος ή έχει καταπλακωθεί από πέτρες και χώματα. Αργότερα γύρω στα 1280 μχ χρονολογείται το κτίσιμο του Ναού της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος που διατηρείται έως σήμερα και την εποπτεία του την έχει αναλάβει η Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και αποτελεί τρανή απόδειξη της ιστορικότητας της περιοχής μας. Στη θέση Βατσικολιά σύμφωνα πάντα με το πρόγραμμα PRAP υπήρχαν εργαστήρια κεραμικής και αγγειοπλαστικής με πλούσια εικονογράφηση στα αγγεία που κατασκεύαζαν. Υπολείμματα αυτών των μικρών έργων τέχνης έρχονται ακόμα και σήμερα στην επιφάνεια κατά την διάρκεια γεωργικών εργασιών. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας και ειδικότερα περί τα 1650 μχ με την κάθοδο στην περιοχή ,Σλάβικων φυλών άρχισε η οικοδόμηση των Λουτρών στην ομώνυμη σημερινή τοποθεσία, με πρωτοπόρο για αυτήν την εποχή ,υδραυλικό σύστημα. Τα νερά μεταφέρονταν από την θέση Λιθαράκι της Αμυγδαλίτσας ( όπου σύμφωνα με τα ευρήματα υπήρχε μεγάλη πηγή ) στη σημερινή τοποθεσία Λουτρά μέσα από ένα σύστημα πήλινων σωλήνων. Απομεινάρια αυτού του αγωγού ,ήρθαν στην επιφάνεια στη Δεκαετία του 1980 ,όταν κατά την διάρκεια της εκσκαφής των θεμελίων του συνεταιριστικού μας ελαιοτριβείου . Η επίδραση των Σλάβων στο τόπο μας ,αποδεικνύεται από την ύπαρξη ακόμα και σήμερα Σλάβικων τοπωνυμίων σε πολλές τοποθεσίες της ευρύτερης περιοχής ,πχ. Σέκλιζα , Σοφάδες κλπ. Ο Βυζαντινός οικισμός Αλίαρτος μετά την κάθοδο στην Μεσσηνία του Σουλτάνου Βογιαζήτ του Β το 1502 μ,χ κατεστράφη και παρήκμασε ,αργότερα με το πέρασμα του χρόνου και ειδικότερα γύρω από τις πηγές του Πέρα χωριού ,της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος , της Σέκλιζας ,και στο Κεραμίδι ( Χαλιάς ,Σικαλίστρα ) αναπτύχθηκε νέος οικισμός που ονομάσθηκε Σκάρμηγκα. Η ονομασία αυτή του οικισμού έχει δύο εκδοχές προέλευσης .Η πρώτη αναφέρει σαν πασά της περιοχής γύρω στα 1700 τον Τούρκο Σκαρμή Αγά ,ο οποίος για την εποχή εκείνη ήταν αρκετά διαλλαχτικός, εφόσον οι κάτοικοι του απέδιδαν το ¼ των εισοδημάτων τους για φόρο ,σύμφωνα με την Οθωμανική φορολογία . Με την ανοχή του πάντα ,στη περιοχή αναπτύχθηκαν και μεγαλούργησαν οικογένειες κοτζαμπάσηδων με κυριότερες την οικογένεια Νικολού Χρονόπουλου και Αντρίγια Βάγγαλη, που το 1822 κατά την πώληση των Ιλιτζαμίων αγόρασαν όλη την περιοχή Ο οικισμός Σκάρμηγκα τους χειμερινούς μήνες δεχόταν σαν εποχικούς κατοίκους τους τσοπάνηδες με τα κοπάδια τους από τα διπλανά ορεινά χωριά Μανιάκι και Παιδεμένου που λόγω του χιονιού και του πάγου αναζητούσαν χειμαδιά σε κοντινή απόσταση. Αποτέλεσμα αυτών των μετακινήσεων ήταν η μόνιμη εγκατάσταση στο χωριό μας οικογενειών από αυτούς τους οικισμούς πχ. Οικογένεια Καλογερόπουλου από το Παιδεμένου ,Οικογένειες Ηλιόπουλου ,Σταθόπουλου , Πετρόπουλου κλπ.από το Μανιάκι. Η δεύτερη εκδοχή της ονομασίας Σκάρμηγκα και μάλλον ποιο πιθανή προέρχεται από την Κινέζικη λέξη Σκάρμινξ που σημαίνει δρόμος του μεταξιού. Ο Σημερινός οικισμός Μεταξάδα ( Σαπρίκι ) ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα παραγωγής μεταξιού ( εκεί οφείλει την σημερινή του ονομασία ). Το μετάξι αυτό μεταφερόταν μέσα από καρόδρομο που περνούσε από το χωριό μας στο λιμάνι της Πύλου για την εξαγωγή του και την περαιτέρω επεξεργασία του.
Η διαδρομή Σαπρίκι - λιμάνι Πύλου με φορτωμένα άλογα και μουλάρια , ήταν διάρκειας 8 ωρών περίπου . Ξεκινούσαν το απόγευμα από το Σαπρίκι ,συνήθως έκαναν στάση στο Σκάρμηγκα για διανυκτέρευση και ξεκούραση ανθρώπων και ζώων ,και το πρωί με το χάραμα συνέχιζαν το ταξίδι τους , για την Πύλο. Κατά μήκος της διαδρομής υπήρχαν Ταβέρνες και Χάνια ( η σημερινή τιποθεσία ταβέρνα στο χωριό μας ,πιθανότατα έχει πάρει την ονομασία της από την ταβέρνα που υπήρχε εκεί ) Στη διάρκεια της επανάστασης του 1821 στην ευρύτερη περιοχή έδρασε το σώμα του οπλαρχηγού Μήτρου Αναστασόπουλου , πολλοί δε Σκαρμηγκαίοι αγωνιστές είχαν ενταχθεί στο μπουλούκι του σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία των αγωνιστών της Ελληνικής επανάστασης που βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Το χωριό καταστράφηκε ολοκληρωτικά τον Μάιο του 1825 όταν ο Ιμπραήμ στρατοπέδευσε στον κάμπο της Σέκλιζας με το αμέτρητο ασκέρι του λίγο πρίν την ιστορική μάχη στο Μανιάκι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της βιβλικής καταστροφής είναι τα ευρήματα στάχτης και κεραμιδιού πάχους 20 πόντων σε βάθος 1 ενός μέτρου ,που έφερε στην επιφάνεια η διάνοιξη (στην Δεκαετία του 1970 ) του υδρευτικού δικτύου του συνδέσμου Τέλλος Αγρας ,στο κτήμα ιδιοκτησίας οικογένειας Σπυρόπουλου .δίπλα από την ιστορική Εκκλησία Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Μετά την απελευθέρωση του Ελληνικού κράτους ,το χωριό μας ανοικοδομήθηκε και πάλι στη σημερινή του θέση με την νέα ονομασία Ευεργέτιδα. Ο νέος οικισμός ήταν έδρα του νεοσύστατου Δήμου Σκάρμηγκος με πρώτο Δήμαρχο τον Γιάννη Βάγγαλη . Μετά την κήρυξη της Μεσσηνιακής επανάστασης εναντίον του Όθωνα και της Μοναρχίας ήλθε η στασίαση των κατοίκων των Δήμων Σκάρμηγκος ,Βίαντος ,Αιγάλεω κλπ . Ο Δήμος Σκάρμηγκος καταργήθηκε και υπήχθη στον Δήμο Βουφράδος με πρώτη έδρα στο Βλαχόπουλο και αργότερα στο Χατζή.Οι κάτοικοι μετά την στασίαση ,και την ήττα που ακολούθησε (από τις δυνάμεις των Βαυαρών και των συμμάχων τους Μανιατών με επικεφαλής τον Δήμαρχο Τρίκκης )με δεκάδες θύματα ,πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς για να γλυτώσουν από το μένος των Βαυαρών. Το χωριό μας αλλά και η ευρύτερη περιοχή ερήμωσαν . Στη Δεκαετία του 1860 σχεδόν 30 χρόνια μετά ,άρχισε δειλά - δειλά η επιστροφή των κατοίκων στον τόπο τους. Είχαν καλμάρει ποια τα πάθη και η πολιτική κατάσταση είχε ομαλοποιηθεί. Αρχισε η εκ νέου ανοικοδόμηση των σπιτιών τους ,τα οποία έφεραν χαρακτηριστικά Βενετσιάνικης αρχιτεκτονικής με δίπατα κτίσματα και πέτρινες καμάρες . Οι μεγάλοι σεισμοί του 1899 και του 1965 που κτύπησαν την περιοχή μας κατάστρεψαν το μεγαλύτερο μέρος των πέτρινων οικοδομημάτων και στη νέα ανοικοδόμηση κυριάρχησε το τσιμέντο και η σύγχρονη αρχιτεκτονική
Posted at 04:25 am by history
Permalink
Wednesday, June 21, 2006
Σκαρμιγκα Ιστορικη Διαδρομή
Σκάρμιγκα ( Μεταμόρφωση ) Ιστορική Διαδρομή
Με το Β.Δ. της 2 Δεκεμβρίου 1836, ΦΕΚ αρ. φυλ. 80 σελίδα 21, «Περί του σχηματισμού των δήμων του νομού Μεσσηνίας, σχηματίστηκε και ο Δήμος Σκάρμιγκος ...», που αποτελείτο από τα χωριά Σκάρμιγξ ( Ευεργέτιδα ) ,Πισπίσια ,Νάσια , Μανιάκι , Κοντογόνι , Μαργέλη , Μηλιώτη και Βλάσι
Δήμος Σκάρμιγκος εμφανίστηκε επισήμως για πρώτη φορά στις 7 ( 19 ) Μαρτίου 1837 όταν με Βασιλικό Διάταγμα διορίσθηκε Δήμαρχος ο Ιωάννης Βάγγαλης και δημαρχιακοί πάρεδροι ο Ιωάννης Μυλωνάς και Ιωάννης Μολάος Ο δε δημότης του δήμου αυτού ονομάστηκε Σκαρμιγκαίος.. Ο πληθυσμος που είχαν τα χωριά το 1834, που αποτέλεσαν τελικά το δήμο Σκάρμιγκος ήταν 603 άτομα και 127 οικογένειες ,αναλυτικά: Σκάρμιγκας ( Ευεργέτιδα ) 122, Πισπίσια 60 , Νάσια 15 , Μανιάκι 152 , Κοντογόνι 75 , Μαργέλι 33 , Μηλιώτη 57 , και Βλάσση 89.
Στις 27 Νοεμβρίου (9 Δεκεμβρίου) 1840 με το Β.Δ. ΦΕΚ 5/1841 ο Δήμος Σκάρμιγκος προσαρτάται στο Δήμο Βουφράδος ,(μετά τα αιματηρά επεισόδια της στασίασης των κατοίκων της περιοχής εναντίον των Βαυαρών )και σε αυτόν υπάγονταν τα χωριά : Βουφράσιο ( Χατζή) Αρναούτογλι , Γκρούστεσι ,Βελή , Δάσος των Χιλίων χωριών , Οσμάναγα , Μύλοι του Χατζή ,Βλαχόπουλο .Πρώτος Δ'ημαρχος του Δήμου Βουφράδος ήταν ο Α.Φράγκος και δημοτικός εισπράκτορας ο Κ. Βάλιας . ΦΕΚ. Αρ.φύλ 80 ,28 Δεκεμβρίου 1836 σελίδα 20 παράρτημα. Με την συγχώνευση υπήχθησαν και τα χωριά Φουρτζή ,Ανω και Κάτω Κρεμμύδια , ( Από τον καταργηθέντα Δήμο Αιγάλεω ) Ζαίμογλι , Κουρτάκι , Μίσκα , Πελεκανάδα , Καρακασίλι , Δάρα , ( Από τον καταργηθέντα δήμο Βίαντος ), Σκάρμιγκα , Πισπίσια, Νάσια , Μανιάκι, Κοντογόνι , Μαργέλι και Ρούτσι . Ο Συνολικός πληθυσμός του Δήμου μετά την συγχώνευση ανήλθε στους 2.996 κατοίκους
Απο τις 14 Φεβρουαρίου 1912 ο δήμος καταργείται και το Σκάρμιγκα γίνεται Κοινότητα... Μια νέα εποχή αρχίζει τότε για το χωριό μας και για τα υπόλοιπα χωριά, καθώς και για την Πατρίδα μας. Πολλά και δύσκολα χρονια ακολούθησαν και πολλοί Προεδροι - ικανοί ή και λιγότερο ικανοί - βρέθηκαν νάχουν στη διάθεσή τους την σφραγίδα της Κοινοτητάς μας, είτε με την ψήφο των κατοίκων είτε ελέω... Βασιλείας.
Από το 1912 μέχρι το 1954 διεξήχθησαν μόνο πέντε (5) φορές επίσημα εκλογές, μέσα από τις οποίες οι συμπατριώτες μας εκφράστηκαν ελεύθερα, για να μπορέσουν να εκλέξουν αυτούς που πίστευαν ότι θα είναι οι πιο ικανοί για να γίνουν Πρόεδροι των Κοινοτήτων τους.
Για τις 18/8/1912 είχαν προyραμματισθεί να γίνουν δημοτικές εκλογές αλλά λόγω του Βαλκανικού Πολέμου έγιναν τελικά στις 24/12/1914. Οι επόμενες εκλογές έγιναν στις 25/10/1925 αφού το 1918 και το 1924 ανεβλήθησαν λόγω του Μικρασιατικού Πολέμου.
Όλα αυτά τα χρόνια οι Κοινοτάρχες διορίζονταν από τους Νομάρχες. Επόμενες εκλογές ήταν στις 16/7/1929, και έμειναν στην ιστορία γιατί για πρώτη φορά ψηφίσαν μόνο οι εγγράμματες γυναίκες. Εκλογές έγιναν επίσης στις 11/2/1934, αλλά μέχρι το 1949 υπήρξαν πάλι διορισμένοι Πρόεδροι, λόγω της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου. Επόμενες χρονιές που είχαμε εκλογές ήσαν στις 15/4/1951 και στις 21/11/1954. Από το 1954 μέχρι σήμερα είχαμε κανονικά εκλογές, εκτός από την περίοδο της επταετίας (1967-1974, εποχή των στρατοκρατών της Χούντας ), όπου πάλι είχαμε διορισμένους αναγκαστικά Προέδρους για να καλύψουν τα κενά των Κοινοτήτων μας.
Η τελευταία εκλογική αναμέτρηση έγινε στις 11/10/1998, όχι για να εκλέξουμε τους Προέδρους των Κοινοτήτων μας, αλλά για τον δήμαρχο Παπαφλέσσα , λόγω του ότι και πάλι η Κοινότητα μας καταργήθηκε με το «Νομοσχέδιο Καποδίστριας» και υπάγεται μαζί με τις κοινότητες , Μανιάκι .Ανω και Κάτω Κοντογόνι ( Παπαφλέσσα ) Μαργέλι στον διευρυμένο πλέον δήμο Παπαφλέσσα .
Υποψήφιος δήμαρχος από την Μεταμόρφωση ( Σκάρμηγκα) , για τον Νέο Δήμο Παπαφλέσσα, ήταν ο Θεόδωρος Γιαννόπουλος ο οποίος δεν κατόρθωσε να περάσει στον Δεύτερο γύρο ,από τις υπόλοιπες κοινότητες δεν υπήρξε υποψήφιος Δήμαρχος Υπήρξαν μόνο υποψήφιοι σύμβουλοι σε όλους τους συνδυασμούς που διεκδίκησαν το δήμο.
Posted at 01:50 am by history
Permalink
Friday, March 31, 2006
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ιστορια της Περιοχής μας
Η ιστορία της Περιοχής μας
Η Πύλος, την οποία ίδρυσε ο μεγαρέας Πύλος, γνώρισε τόσο μεγάλη ακμή και δόξα με τον Νηλέα που ο Όμηρος την αποκαλεί πόλη του Νηλέως.
Ο Νέστωρ, γιός του Νηλέα βασίλεψε τον 13ο αι. π.Χ. επί τρεις γενιές. Σύμφωνα με τον Παυσανία, η ομηρική Πύλος ήταν στο ύψωμα Κορυφάσιο, βόρεια πάνω από τον κόλπο της Βοϊδοκοιλιάς. Εκεί ήταν, όπως έλεγαν, το σπίτι και ο τάφος του Νέστωρα, και κοντά του ο τάφος του Θρασυμήδη, ενός από τους επτά γιούς του, καθώς και η σπηλιά όπου έβαζε ο μυκηναίος βασιλιάς τις αγελάδες του.
Το ανάκτορο του Νέστωρα βρέθηκε 6 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Κορυφάσιο, στον Επάνω Εγκλιανό. Τα ερείπια του ανακτόρου σε συνδιασμό με τις περιγραφές του Όμηρου βεβαιώνουν ότι το εκτεταμένο βασίλειο του Νέστωρα, που έφτανε μέχρι τον Ταύγετο ήταν το δεύτερο σε ισχύ, ακτινοβολία και πλούτο, μετά τις Μυκήνες. Εκατό καράβια έστειλε στην Τροία ο Αγαμέμνων, ο αρχηγός της πανελλήνιας εκστρατείας, ενενήντα ο Νέστωρ. 
Η πυρπόληση του μυκηναϊκού ανακτόρου της Πύλου στα τέλη του 13ου ή στις αρχές του 12ου αι. π.Χ., που ευνοήθηκε ιδιαίτερα από τις πυκνές ξυλοδεσιές των τοίχων του κτιρίου, ήταν καθολική και οδήγησε στην ολοκληρωτική καταστροφή την εγκατάλειψη του και στην ερήμωση του χώρου.
Η καταστροφή του ανακτόρου του Νέστορος, όπως και οι καταστροφές ή πυρπολήσεις των άλλων σύγχρονων ανακτόρων του ελλαδικού κόσμου ( Βοιωτικός Ορχομενός, Καδμείον Θηβών, Μυκήνες, Τίρυνθα), πιθανότατα οφείλονται σε γενικότερες λαϊκές αναστατώσεις και εξεγέρσεις στις έδρες των μυκηναϊκών βασιλείων, που οδήγησαν στη συνέχεια σε ανατροπές και πολιτικές ανακατατάξεις.
Η συνέχεια και η ροή της ζωής και του πολιτισμού στην Πύλο, μετά την καταστροφή του ανακτόρου στον Επάνω Εγκλιανό και την κατάλυση της κεντρικής εξουσίας της μυκηναϊκής αρχής των Νηλειδών, αντανακλώνται, στους αιώνες που ακολούθησαν, στους θαλαμοειδείς και θολωτούς τάφους της Μεσσηνίας, με την ηρωολατρεία κατά τη διάρκεια των γεωμετρικών χρόνων και της αρχαϊκής περιόδου.. Ο Ηρόδοτος θεωρεί ότι το όνομα Πεισίστρατος, του τυράννου των Αθηνών, ανάγεται σε έναν από τους γιους του Νέστωρα.Την παράδοση ότι οι Νηλείδες βασίλευσαν στην Αθήνα μεταφέρει και ο Παυσανίας λέγοντας ότι, όταν ο καταγόμενος από τη γενιά του Θησέα βασιλιάς της Αθήνας, Θυμοίτης, χρειάστηκε να μονομαχήσει με το Βοιωτό βασιλιά Ξάνθο, που διεκδικούσε εδάφη στα σύνορα της Αττικής, ο Μέλανθος ο Πύλιος, απόγονος του Νηλέως και του Νέστορος, προσφέρθηκε να μονομαχήσει στη θέση του πρώτου υπό τον όρο ότι, αν νικούσε, θα γινόταν αυτός βασιλιάς στην Αθήνα μετά τον Θυμοίτη. Ο Μέλανθος σκότωσε τον Ξάνθο και έγινε βασιλιάς, φέρνοντας στη βασιλική εξουσία της Αθήνας στους Νηλείδες. Έτσι, ενδεχομένως, βρίσκει την εξήγηση της η ταύτιση της προστάτιδας της Αθήνας, Αθηνάς, με το σύμβολο των Νηλειδών, τη γλαύκα.. 
Μετά την καταστροφή του ανακτόρου του Νέστωρα ο Άνω Εγκλιανός εγκαταλείπεται , η Πύλος και ολόκληρη η περιοχή θα περάσει στα χέρια των Λακεδαιμονίων κατά τη διάρκεια των τριών Μεσσηνιακών πολέμων (743-724,685-667 και 464-454 αντίστοιχα). Αργότερα, το 425 π.Χ., στα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου οι Αθηναίοι, περιπλέοντας την Πελοπόννησο, καθώς κατευθύνονταν προς τη Σικελία, αναγκάστηκαν ύστερα από τρικυμία να σταματήσουν στην Πύλο. Τότε, στρατηγός Δημοσθένης αντιλήφθηκε τα γεωπολιτική σημασία της και έπεισε τους Αθηναίους να την οχυρώσουν με τείχος.Έτσι δημιουργήθηκε ναυτική βάση στην επικράτεια των Λακεδαιμονίων όπου θα μπορούσαν οι Αθηναίοι, μαζί με τους Μεσσήνιους, να παρενοχλούν τους αιώνιους αντιπάλους τους.
Ο Δημοσθένης, αφού μέσα σε έξι ημέρες όρθωσε οχυρώσεις, έστειλε δυο πλοία στην Αθήνα, για να ζητήσει ενισχύσεις, ενώ ο υπόλοιπος στόλος αναχώρησε για τη Σικελία. Οι Λακεδαιμόνιοι, θορυβημένοι, διέταξαν το στρατό τους, που υπό το βασιλιά Άγη είχε εισβάλει και κατέστρεφε την Αττική, να εγκαταλείψει κάθε δραστηριότητα και να μεταβεί στην Πύλο. Η επίθεση των Λαακεδαιμονίων αποκρούστηκε ενώ ακολούθησε απόβαση των Αθηναίων στη Σφακτηρία όπου, ύστερα από σκληρές μάχες, οι 292 Λακεδαιμόνιοι που επέζησαν, αναγκάστηκαν να παραδοθούν, αφού αμύνθηκαν επί 72 ημέρες. Οι Λακεδαιμόνιοι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν στην Αθήνα και η απελευθέρωση τους αποτέλεσε διαπραγματευτικό όρο της Σπάρτης στην εξέλιξη του πολέμου. Η αιχμαλωσία των Λακεδαιμονίων θεωρήθηκε βαρύτατη και προσβλητική ήττα της Σπάρτης, αφού ήταν και η μοναδική στην ιστορία της που έγινε στα εδάφη της.
Μετά την ήττα των Λακεδαιμονίων στη Σφακτηρία οι Αθηναίοι άφησαν στην περιοχή μόνιμη φρουρά, η οποία ενισχύθηκε από Μεσσήνιους και έτσι το οχυρό του Δημοσθένη έγινε ισχυρή στρατιωτική βάση. Με την ειρήνη του Νικία, το 421 π.Χ., οι Αθηναίοι απελευθέρωσαν τους Λακεδαιμόνιους αιχμάλωτους της Σφακτηρίας, διατηρώντας όμως την οχυρωμένη βάση τους . Όταν ο πόλεμος ξανάρχισε, οι Λακεδαιμόνιοι μπόρεσαν να εκπορθήσουν το οχυρό των Αθηναίων και να καταλάβουν την τοποθεσία το 409 π.Χ. η περιοχή ερημώθηκε και πάλι
Το 369 π.Χ., μετά τις νίκες του Επαμεινώνδα εναντίον των Σπαρτιατών, που είχαν ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση όλων των μεσσηνίων ειλώτων και την ίδρυση της Μεσσήνης, η περιοχή ξαναβρήκε τη θέση της ως μεσσηνιακό επίνειο. Ωστόσο, η έλλειψη μιας ισχυρής τοπικής μεσσηνιακής προσωπικότητας, καθώς και η μακροχρόνια κατοχή της Μεσσηνίας από τους Λακεδαιμονίους, οι οποίοι δεν είχαν ενδιαφερθεί ιδιαίτερα για ναυτικές δραστηριότητες, είχαν ως αποτέλεσμα να μείνουν σχετικά αναξιοποίητες οι σημαντικές δυνατότητες που προσέφεραν οι παραθαλάσσιες στρατηγικές θέσεις της Μεθώνης, της Κορώνης και της Πύλου.
Στους μακεδονικούς χρόνους η Πύλος αναφέρεται ως ελεύθερη μεσσηνιακή περιοχή, η οποία διατηρήθηκε στην ελληνιστική περίοδο και στη ρωμαιοκρατία. Στους ελληνιστικούς χρόνους η Πύλος συμμετείχε στην Αχαϊκή Συμπολιτεία (219 π.Χ.) και κατά τη διάρκεια της ρωμαιοκρατίας αυτονομήθηκε και έκοψε δικό της νόμισμα. Τίποτα σχεδόν δεν είναι γνωστό για την ευρύτερη περιοχή σε ό,τι αφορά την περίοδο δέκα αιώνων που ακολούθησε τη ρωμαιοκρατία καθώς δεν υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα. Από το 1204 ξεκινά η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα. Οι Φράγκοι εκχωρούν στους Βενετούς τα 3/8 των εδαφών του Βυζαντίου. Στην Πελοπόννησο οι Φράγκοι εγκαταστάθηκαν στην δυτική ακτή δημιουργώντας το πριγκιπάτο της Αχαϊας και έφτιαξαν νέα κάστρα ενα εκ των οποίων ήταν στον κόλπο του Ναβαρίνου. Το 1430 ο Θ.Παλαιολόγος κατέλυσε το Φράγκικο Πριγκιπάτο της Αχαϊας και οι Έλληνες έγιναν πάλι κύριοι της Πελοποννήσου εκτός από το Ναβαρίνο, τη Μεθώνη, την Κορώνη και το Άργος που παρέμειναν στα χέρια των Βενετών. Το 1500 το παλιό Ναβαρίνο πέφτει στα χέρια των Τούρκων μαζί με την Μεθώνη και την Κορώνη. Το 1573 η Οθωμανική διοίκηση έκτισε νέο φρούριο στη θέση της σημερινής Πύλου, το Νιόκαστρο. Το παλαιό κάστρο συνέχισε να κατασκευάζεται έχασε, όμως, την στρατηγική του σημασία. Οι Βενετοί, όμως, ποτέ δεν έπαψαν να εποφθαλμιούν τις παλιές τους βάσεις στην Ελλάδα και αποφάσισαν να επανέλθουν συνεχίζοντας τον πόλεμο με τους Τούρκους. Με γενικό αρχηγό τον δόγη Φραντζέσκο Μοροζίνι .  άρχισαν το 1684 την κατακτητική τους εκστρατεία στην Ελλάδα. Τον Ιούνιο του 1686 οι Βενετοί με 10.000 πεζούς και 1.000 ιππείς αποβιβάστηκαν στο Ναβαρίνο. Η Τουρκική φρουρά του Παλιόκαστρου παραδόθηκε στον αρχηγό των χερσαίων δυνάμεων των Βενετών. Τον επόμενο μήνα πολιόρκησαν τον Νιόκαστρο που παραδόθηκε αφού άντεξε μόνο δώδεκα μέρες στενής πολιορκίας.
Μετά την επιτυχή εκστρατεία του Μοροζίνι, οι Βενετοί χώρισαν την Πελοπόννησο σε τέσσερα διαμερίσματα, της Ρομανίας με πρωτεύουσα το Ναύπλιο, της Αχαίας με πρωτεύουσα την Πάτρα, της Λακωνίας με πρωτεύουσα τη Μονεμβασιά και της Μεσσηνίας με πρωτεύουσα το Νιόκαστρο (Navarino Nuovo). Το διαμέρισμα της Μεσσηνίας περιλάμβανε τη Μεθώνη, την Κορώνη, την Ανδρούσα, την Καλαμάτα, την Κυπαρισσία και τμήμα της Αρκαδίας που έφτανε ως το Λεοντάρι, το Φανάρι και την Καρύταινα.
Την άνοιξη του 1770 μία ναυτική μοίρα λίγων πλοίων αποβιβάζεται στο Οίτυλο κατ΄ εντολήν της αυτοκράτειρας της Ρωσίας Αικατερίνης Β΄ που ένα χρόνο πριν είχε κηρύξει τον πόλεμο εναντίον των Τούρκων, με επικεφαλείς τους αξιωματικούς της Τσαρικής φρουράς Αλέξανδρο και Θεώδωρο Ορλώφ.
Αρχικά, με τη βοήθεια ξεσηκωμένων Ελλήνων, κατέλαβαν το Μυστρά και το Ναβαρίνο. Στην Τρίπολη όμως απέτυχαν, με αποτέλεσμα το διωγμό και την σφαγή των Ελλήνων, στην Κορώνη δεν μπόρεσαν να καταλάβουν το φρούριο και μετά από δύο μήνες έλυσαν την πολιορκία, το ίδιο και στη Μεθώνη όπου μετά από σκληρή πολιορκία δέκα ημερών αναγκάστηκαν να εγκαταλέιψουν τις θέσεις τους καθώς 8000 Αλβανοί είχαν ενισχύσει τις τουρκικές δυνάμεις.
Οι Ρώσοι αποφασίζουν να εγκαταλείψουν και το Ναβαρίνο. Ανατινάζουν τα πυρομαχικά τους και αποχωρούν επιβιβάζοντας στα πλοία τους μόνο μερικούς Έλληνες αρχηγούς αφήνοντας στο έλεος των Αλβανών όλους τους άλλους. Μετά την αποχώρηση των Ρώσων οι Τούρκοι κράτησαν το Νιόκαστρο άλλα 50 χρόνια, μέχρι την Ελληνική Επανάσταση (1821).
Οι επιπτώσεις της αποτυχημένης εξέγερσης που ονομάστηκε Ορλωφικά ήταν τραγικές διότι εκτός από τις σφαγές, τουλάχιστον 30000 Έλληνες εγκατέλειψαν την Πελοπόννησο με προορισμό τα Ιόνια νησιά και τη Σικελία. Στους δε οικισμούς της Πελοποννήσου και ειδικότερα της Μεσσηνίας κυριαρχούσε εικόνα καταστροφής και ερήμωσης.
Posted at 01:29 am by history
Permalink
Tuesday, March 28, 2006
ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1
Το Σκάρμηγκα έρχεται σαν συνέχεια της Βυζαντινής πόλης της Αλιάρτου που καταστράφηκε ολκληρωτικά από τον Σουλτάνο Βογιαζήτ Β το 1502.
Μετά την καταστροφή της Αλιάρτου οι λιγοστοί κάτοικοι που απόμειναν δημιούργησαν νέο οικισμό στην περιοχή του ιερού Ναού της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος
Η ποιο βασική πηγή πληροφοριών για το Σκάρμηγκα αλλά και την ευρύτερη περιοχή προέρχεται από τα Ενετικά αρχεία του Grimani .Στα αρχεία αυτά περιγράφονται ακριβώς τα περιουσιακά στοιχεία και η κατάσταση των εκκλησιών στην Πελοπόννησο
Στο Σκάρμιγκα το 1696 υπήρχε η εκκλησία του Σωτήρος και η εκκλησία της Παναγίας στην οποία ανήκε ο περιβάλλοντας χώρος με έκταση ενός ζευγαριού .Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού υπήρχαν ακόμα έξι κατεστραμμένες εκκλησίες . ο Αγιος Κωνσταντίνος ,ο Αγιος Νικόλαος , ο Αγιος Ιωάννης ,ο Αγιος Γεώργιος ,ο Αγιος Θεόδωρος και η Αγία Παρασκευή. Οι εκκλησίες αυτές καταστράφηκαν από τις δυνάμεις του Σουλτάνου Βογιαζήτ του Β στις αρχές του 16ου αιώνα με την κατάλυση της πρώτης Ενετοκρατίας από τους Οθωμανούς στην περιοχή μας.
Τα κύρια εισοδήματα των κατοίκων του χωριού μας μετά την καταστροφή της Αλιάρτου , ήταν η κτηνοτροφία και η καλλιέργεια του πρινοκοκιού
*( Πρινοκόκι.είδος κόκκινου μύκητα που φυτρώνει στα φύλλα του πουρναριού )
Η Αμυγδαλίτσα ,ο Αντίλαρης ,η Αγιά κλπ καλυπτόνταν από πυκνά δάση πουρναριών,οι κάτοικοι συγκέντρωναν το πρινοκόκι το μέτεφεραν στην Μεθώνη στους ντόπιους εμπόρους οι οποίοι με την σειρά τους το προωθούσαν στην Ταγγέρη όπου υπήρχαν εργοστάσια για την επεξεργασία του ,βγάζοντας την κόκκινη μπογιά με την οποία χρωματίζονταν τα φέσια των Οθωμανών
Την περίοδο αυτή που η περιοχή μας ήταν στην κατοχή των Ενετών κάτω από την καθοδηγησή τους οι ντόπιοι άρχισαν την συστηματική καλλιέργεια της ελιάς της σταφίδας και των αμπελιών Οι ενετοί ήταν για εκατοντάδες χρόνια γνώστες αυτών των καλλιεργειών και το εμπόριο των προιόντων τους ήταν αποκλειστικό τους προνόμιο σε Ευρώπη και Αφρική.
Τα εδάφη στην περιφέρεια του Σκάρμηγκα ήταν τα περισσότερα δασώδη .Οι Ενετοί άρχισαν να τους πιέζουν να τα αποψιλώσουν και να αρχίσουν να ασχολούνται με τις νέες καλλιέργειες.
Τα μέσα για την αποψίλωση την εποχή εκείνη ήταν πενιχρά,δουλεύοντας νύχτα ,μέρα κατόρθωσαν κάτω από την καθοδήγηση ειδικών (σε αυτές τις νέες καλλιέργειες) που είχαν φέρει οι ενετοί, να μετατρέψουν τα δάση σε παραγωγικές εκτάσεις .
Με την ολοκλήρωση των καλλιεργειών οι Ενετοί δημιούργησαν ένα κτηματολόγιο και κράτησαν την ιδιοκτησία όλων των καλλιεργήσιμων εκτάσεων.
Στην συνέχεια έβγαζαν τα κτήματα σε δημοπρασία εισπράτοντας ετήσιο ενοίκιο κρατώντας ταυτόχρονα το προνόμιο της εμπορίας του λαδιού της σταφίδας και του κρασιού τα οποία τα πουλούσαν σε Γάλλους και Αγγλους εμπόρους της εποχής.
Το τέλος των δημοπρασιών και οι πρώτες ιδοκτησίες στο χωριό μας αποκτήθηκαν το 1822 στην πούληση τών ιλτιτζαμίων που έγινε στο Νιόκαστρο από την επαναστατική κυβέρνηση της Ελλάδας για την εξεύρεση πόρων για την συνέχιση του αγώνα .
Πρώτος ιδιοκτήτης της περιοχής έγινε ο Ανδρέας Βάγγαλης που κατέθεσε για την αγορά της περιοχής 576 γρόσια
ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ
Αγορά της περιοχής απο δημοπρασία που εγινε στο Νεόκαστρο το 1822
από την οικογένεια Α.Βάγγαλη
1822 Ιουνίου 4, Νεόκαστρον
Πούλησις τών ιλτιτζαμίων
|
Νικόλαος,Οικονομίδης |
για |
Πετροχώρι,Χασάναγα.Ρουσταμάναγα και
χούρου όλα |
γρόσια
1350 |
το ¼
337, 20 |
|
Σιόρ Μιλιάνης |
γιά το |
Τελωνείον |
5160 |
1290 |
|
Καπετάν,Νικολός |
δια,την |
Κουκουνάρα,Κρεμήδια και Λέζαγα |
420 |
105 |
|
Αναστάσης Τεληγιάννης |
δια,την |
Αγορέλητζα |
805 |
268,27 |
|
Γεώργιος,Καλογερόπουλος |
γιά |
Σκηνώλακα και Πισάσκη |
2000 |
666,27 |
|
Δημήτρης,Αλεξανδρόπουλος |
γιά |
Πήλα |
430 |
143,13 |
|
Παναγιώτης Χριστόπουλος |
γιά |
Ταλιάνι |
750 |
250 |
|
Γιάννης Μηλωνάς |
διά το |
Μανηάκι |
235 |
78,13 |
|
Πανάγος Τζαγκλής |
γιά |
Νίκλενα |
500 |
125 |
|
Δημήτριος Κυπαρίσης |
διά τα |
Παπούλια |
200 |
66,27 |
|
Θεόδωρος Δανηλ |
γιά |
Μουζούστα |
755 |
251,27 |
|
Παναγιώτης Κλής |
γιά |
Ρουμανού |
205 |
68,13 |
|
Ανδρέας Βάγκαλης |
διά |
Σκάρμηγκα και Στυλιανού |
576 |
192 |
|
Γεώργης Μιχόπουλος |
διά τον |
μήλον Τουλτζούνη |
240 |
80 |
|
|
|
|
4118 |
70 |
|
Να δώσουν.Διά τόσα επί |
χείρας |
ως διαλαμβάνει άνωθεν γρόσια |
4118 |
70 |
|
Δια τον μήλον του Κούρ |
μπεη |
ο Τζούλος |
240 |
80 |
|
|
|
|
4198 |
70 |
|
1 έτερον πουλητικόν του |
νησίου |
ονομαζόμενον Σφακτηρία πρόςτον |
Γιάνι |
Τζετάρι |
Δημητρακόπουλον δια γρόσια 140 και το μετενόησεν όπού και αυτά να συναχθούν γρ. 140
Κονσταντίνος Μηχαλόπουλος
Ηπουργός τής δημοπρασίας
Εμετρήσαμεν ώς η διαταγή των εφόρων και στρατηγού γρ. 1500
Του Τζαρούλη ως η διαταγή οπού του χρωστούσε
| η |
Κεντρική Διοίκησις |
γρόσια 335 |
15 |
| Από τον |
κύρ Οικονομίδην |
262 |
20 |
| Από |
Παναγιώτην Μιχαλόπουλον |
10 |
8 |
| Από |
τον Βάγκαλη |
14 |
30 |
| Από |
τον Τζούλον |
40 |
42 |
| Από |
Αντώνη Ρουτζότη |
335 |
10 |
| Τριάντα |
ημερών έξοδατων επιστατών |
120 |
|
| Ο κύρ |
Παναγιώτης επιστάτηςτης Βουλής |
επήρε εξοδά του |
|
| Ο κύρ |
Μιχαλόπουλος |
100 |
|
| Ο κύρ |
Καραγιαννόπουλος |
57 |
|
| Επερίλαβαν |
οί εφόροι ώς η ρετζεβούτα τους |
1630 |
30 |
| |
|
4198 |
70 | Oι έφοροι Νεοκάστρου
Διονύσιος Δουκίδης
Προτόπαππας Πέτρος
Αναγνώστης Τατόπουλος
Νικόλαος Κωστόπουλος [ Από Σκάρμηγκα]
Επί τού νότου
Λογαριασμός Δημοπρασίας Νεοκάστρου αρ. 19
Μάχη Ελλήνων και Τούρκων στη περιοχή της Λιγούδιστας ( Χώρα ) στις 27 Μαρτίου 1821
ΟιΤριφύλιοιοπλαρχηγοί Γρηγοριάδης ,Παπατσώρης ,Παπαθεοδώρου ,
Αναστασόπουλος κλπ ,πηγαίνοντας στις 27 Μαρτίου 1821 από την Κυπαρισσία στην Πύλο για να πολιορκήσουν το Νιόκαστρο ,έφθασαν στη Χώρα περίπου στις 4 το απόγευμα .
Στη γύρω περιοχή υπήρχε ισχυρή στρατιωτική παρουσία Τούρκων και Αλβανών η δύναμη της οποίας ξεπερνούσε τα 600 άτομα ( 400 Τούρκοι και 200 Αλβανοί ) με επικεφαλής τους Χαλίλ Μπέη , Ιμπραήμ Μπάσιογλου και Σαλή Αγά ,οι οποίοι πήγαιναν στην Κυπαρισσία για να καταστείλουν την εξέγερση των Ελλήνων.
Η μάχη που ακολούθησε μεταξύ των Ελλήνων και των στρατευμάτων των Τουρκαλβανών ήταν λυσσαλέα και κράτησε περίπου 3 ώρες.
Η επίθεση των Τουρκαλβανών για να εκτοπίσουν τους Έλληνες από τις θέσεις τους απέτυχε .Τα Ελληνικά στρατεύματα με καταιγισμό πυροβολισμών απέκρουσαν αυτές τις επιθέσεις .
Μετά από εντολή του Γενικού αρχηγού των Ελληνικών στρατευμάτων Γρηγοριάδη με γιαταγάνια και ξίφη στα χέρια μετέτρεψαν την μάχη σε σώμα προς σώμα.
Οι Τούρκοι τράπηκαν σε άτακτο φυγή και υποχώρησαν προς την Πύλο για να κλειστούν στο Νιόκαστρο οι Έλληνες τους ακολούθησαν και τους πολιόρκησαν
Πηγή: Γρηγοριάδης . Ιστορικαί Αλήθειαι σ.90-91
Posted at 02:07 am by history
Permalink
Friday, September 09, 2005
ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΑΡΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ
Πρακτικό εκλογής πληρεξουσίων
της επαρχίας Νεοκάστρου
Δινάμει της διακηρίξεος της σεβαστής Διοικήσεως περί εκλογής πληρεξουσίων διά την συνκροτηθησώμενην Εθνικήν Συνέλευσιν συνελθόντες υ υποφενόμενοι και συσκεφθέντες όλοι ομωθημαδών, εύρωμεν αξίους δια πλυρεξουσίους της επαρχίας μας τους κυρίους Διονύσιον Δουκήδην , Ιωάννην Γεωργίου Οικονομίδην και εις την έλυψην αυτού περιστατικώς τον αδελφόν του Χριστόδουλον Γεωργίου Οικονομίδην. Διώ και δίδομεν πρός αυτούς διά του παρώντος μας την απετουμένην πλυρεξιουσιότητα και δυνάμει αυτού θέλει παρουσιασθώση και ούτη εις την συνγκροτηθησωμένην Εθνικήν Συνέλευσιν δια να συσκεφθόση μετά των λοιπών πλθρεξουσίων των επαρχειών αποφασίσωση τα συμφέροντα του Έθνους και επειδηορθώσωση ,αν κάμη χρία το πολίτευμα της Ελλάδος
Οι πατρειώται της επαρχείας Νεοκάστρου
Εν Ναυπλίω 19 Νοεμβρίου 1825
Οι ευρεθέντες εις Ναύπλιον
Παναγιώτης Χριστόπουλος Ηλίας Ψινταροδιμιτρόπουλος
Θεόδωρος Λεβαχόπουλος Αντώνης Ψυχολυχνόπουλος
Κανέλος Μαστρονικολόπουλος Δημητράκης Κρυφός
Γεώργης Χριστόπουλος Γιάνης Ματζούκας
Παναγιότις Παπαγιανόπουλος Στάθης Κατζιγιανόπουλοs
Δημήτριος Ροκάνας Νικολάκης Τατόπουλος
Γεώργιος Ιωάνου Κωνσταντίνος Οικονομόπουλος
Στάθις Μπουρναζόπουλος Πανάγος Τζαγκλίς
Οι ευρεθέντες εις το χωρίον Πολιανή επαρχία Λεωνταρίου
Από χωρίον Νίκλενα
Σπίλιος Τζακλής
Γιανάκης Γιανόπουλις και λιποί
Από χωρίον Σκάρμιγκα
Αντρίγιας Βάγκαλης
Νικολός Χρονόπουλος και λιποί
Από χορίου Στελιανού
Γεωργάκης Στελιανόπουλος
Στασινός Τρίβας κε λιποί
Από χωρίον Μουζούκα
Γιάνης Χρισόμπολις και λιποί
Από χορίον Αγορελιέζα
Μήτρος Αδραχτόπουλος
Δημητράκης Γιαννακόπουλος και λιποί
Από χωρίον Μανιάκη
Γιαννάκης Κωσταντόπουλος
Γεώργιος Αναστασόπουλος και λιλποί
Από χορίον Κρεμίδι
Δημητράκης Ρομανόπουλος
Γιοργάκης Ντεμετζιότης και οι λιποί
Από χορίον Κρεμίδι
Διμίτρις Ντεμετζιότις
Δομίτρις Διπλάρις και οι λοιποί
Από χορίον Παπούλι
Πανταζής και οι λοιποί
Από Παπούλι Κάτω
Γιοργάκης Λεβέντις
Παρασκευάς Βέργις και οι λοιποί
Από χωρίο Κουκουνάρες
Γιωργάκης Τζαμουράνης και οι λιποί
Από χωρίο Πιαπίσα
Παναγιότης Καψάς
Κανέλος Θανασόπουλος και οι λιποί
Από χορίον Νάσα
Θανάσης Πλατής και οι λοιποί
Από χορίον Πλάτανο
Δράκος Πανταζόπουλος
Θανάσης Φουρτουνόπουλος και οι λοιποί
Από χορίον Αλιχόντζα
Χρίστος Παναγόπουλος
Ληάς Παναγόπουλος και οι λοιποί
Από χορίον Πισάσκη
Γιάννης Χρονόπουλος
Δημητράκης Μπακοδημητρόπουλος και οι λιποί
Από χορίον Οσουμάναγα
Γιοργάκης Γαστουνιότης
Σαράντος Γιοργουλόπουλος και οι λιποί
Από χορίον Χασάναγα
Αναστάσης Μπουστούκας
Αποστόλης Γιανακόπουλος και οι λιποί
Από χορίον Πετροχόρη
Νικολός Μίχος
Αναστάσης Αλευρόπουλος και οι λιποί
Από χορίον Γουβαλοβορά
Θοδωρής Αλεξόπουλος και οι λιποί
Από χορίον Σκηνόλακα
Άντριας ….
Νικολός Κυργιακόπουλος και οι λιποί
Επί του νώτου. Υπ,αρ. 17
Πληρεξούσιον Νεοκάστρου
Εθεωρήθη και είναι δεκτοί οι κύριοι Διονύσιος Δουκίδης και Ιωάννης Γεωργίου Οικονομίδης
Ν.Επίδαυρος την 29 Μαρτίου 1826
Η Επιτροπή
Αναστάσιος Λιόντος
Γεώργιος Δαρειώτης
Αναγνώστης Ζαφειρόπουλος
Ιωάννης Βλάχος
Π.Μοναστηριώτης
Ιωάννης Μαμούνης
Λεόντιος Καμπάνης
Ο Γραμματέας
Παναγιώτης Σταματελόπουλος
Λίαν συντόμως νέα έγγραφα
Το Πρώτο Σχολείο της περιοχής μας
Λιγούδιστα ,Σκάρμηγγα , Σαπρίκι και Στυλιανού
Το πρώτο Σχολείο που συνεστήθη στην περιοχή της Χώρας (Λιγούδιστας) ,Σκάρμηγγα , Σαπρίκι και Στυλιανού ,είναι εκείνο που λειτούργησε κατά τα χρόνια της επανάστασης το 1821,στο Μοναστήρι της Αγιάς που τιμάται ο Άγιος Γεώργιος.Σε αυτό δίδασκε με την Αλληλοδιδακτική μέθοδο ένας αγνώστου επωνύμου κληρικός ,ο αρχιμανδρίτης Δωρόθεος.
Ο Δωρόθεος είχε χρηματίσει διάκονος του Επισκόπου Ελαίας.Σε αναφορά του ο από Ανδρούσα Ιωσήφ σε έγγραφο του στο Υπουργείο Δημόσιας εκπαίδευσης για την κατάσταση των εκκλησιών της επισκοπής του ,αναφερόμενος στο Μοναστήρι της Αγιάς ( Η περιοχή υπαγόταν στην επισκοπή του ) γράφει.
Άνωθεν της Λιγούδιστας κειμένης εν τη επαρχία της Άνω μεσσηνίας κείται έν μονήδριον του Αγίου Γεωργίου της Αγιάς καλούμενον το οποίον κατεπυρπολήθη παρά των εχθρών ,εκτός του ιερού ναού.Αυτό έχει υποστατικά ,ελαιόδενδρα και ολιγώτατα χωράφια. Έκ του ελαιώνος κατά τριετίαν δύναται να λάβει ( εάν έχει τιμήν το έλαιον ) γρόσια χίλια.Άχρι κινήσεως των πραγμάτων (δηλ. της επανάστασης ) ,είχεν Ηγούμενο και καλογήρους , προιστάμενον παρ΄εμού ,ως ενοριακόν ,κατά τα εκκλησιαστικά εγγραφά μου.Μετά δε ταύτα άχρι της αποβάσεως του Ιβραήμη δι΄αδείας μου εδίδοντο τα εισοδήματα προς τον Διδάσκαλον Δωρόθεον αρχιμανδρίτην διάκονον ποτέ χρηματίσοντα του Αγίου Ελαίας Παισίου ,όστις εδίδασκεν των κατοίκων τους παίδας ,τα αλληλοδιδακτικά μαθήματα .Εφέτος μετεχειρίσθησαν το εισόδημα τούτο προς οικοδομήν και στέγασιν μιάς εκκλησιάς ,όπου έκαμαν ,μη δυνάμενοι έξ ιδίων οι της Λιγούδιστας κάτοικοι.Έκ τούτου του εισοδήματος δύναται να λαμβάνει κατ΄έτος το συσταθησόμενον σχολείον τριακόσια πεντήκοντα γρόσια.
( Γ.Α.Κ. Γραμ.Θρησ. Εκκλησ. 26 Νοεμβρίου 1829 Φακ. 21.)
Δεν υπάρχουν άλλες πληροφορίες ,πότε άρχισε το σχολείο τη λειτουργία του στο Μοναστήρι της Αγιάς και για πόσο χρονικό διάστημα .Το ποιο πιθανό είναι να μεταφέρθηκε η έδρα του στην Χώρα (Λιγούδιστα ) στα 1832 που συνεστήθη εκεί το πρώτο δημόσιο σχολείο.Στα 1830 ο επιθεωρητής Ι.Κοκκώνης που περιόδευσε στη Μεσσηνία και επιθεώρησε τα λειτουργούντα σχολεία σημειώνει στην εκθεσή του.Στη Λιγούδιστα ο εφημέριος εδίδασκε 40 παιδιά .( Γ.Α.Κ. Γραμ.Θρησκ. Σχολ΄1830 φ.34 ). Μάλλον αναφέρεται στο σχολείο του Μοναστηριού της Αγιάς.
Παπά Καλογερόπουλος Κυριακούλης από την Λιγούδιστα
Καταγόταν από την Χώρα και εκεί υπηρετούσε σαν παπάς .Ήταν από τους προκρίτους της Λιγούδιστας που πήρε αμέσως μέρος στην επανάσταση ,αλλά λόγω της μεγάλης ηλικίας του πρόσφερε τις υπηρεσίες του στην Εφορεία Λιγούδιστας και σαν Δημογέροντας Στις πολεμικές επιχειρήσεις της επανάστασης πήραν μέρος οι τρείς γιοί του Γεώργιος ,Ευστάθιος και Θωμάς .Αυτοί ακολούθησαν τον Παπαφλέσσα και έπεσαν μαζί του,ηρωικά μαχόμενοι στο Μανιάκι,όπως αναφέρει ο παπά Καλογερόπουλος σε αναφορά του στο εκτελεστικό σώμα .(Γ.Α.Κ. Ιστ. Αρχ. Βλαχ. Υπ.Οικονομίας 16 Σεπτεμβρίου 1825 φακ. 36 ) και έχει ως εξής.
Προς το Σεβαστόν Εκτελεστικόν Σώμα
Από την έναρξιν του Ιερού αγώνος ,μέχρι τούδε εδούλευσα κατά χρέος την πατρίδα ,εγώ τε και άπασα η οικογενειά μου, ών είς έκ των προκρίτων του χωρίου Λιγούδιστα της επαρχίας Αρκαδιάς .
Οι τρείς υιοί μου ,τα μόνα της προβεβηκυίας μου ηλικίας αντικείμενα ,αφού κατά την εισβολήν του Ιμπραήμ πασσιά επολέμησαν εις Ναυαρίνους και εις άλλας περί το Νεόκαστρον μάχας ,ήσαν εσχάτως και εις την λαμπράν ήτταν του αειμνήστου Γρηγορίου Δικαίου ,όπου και οι τρείς έπεσαν μαχόμενοι υπέρ της Πίστεως και της Πατρίδος.
Μετά την εις Αρκαδιάν εισβολήν των εχθρών συμπαραλαβών την πολυάριθμον οικογενειάν μου και εγγόνους μου κατέφυγον ενταύθα πρό ημερών ,στερημένος και αυτών προς το ζήν.
Δεν εφαντάσθην ποτέ μου να ενοχλήσω την Σεβ.Διοίκησιν δι΄αναφορών μου .
Άλλ΄ήδη δε οπότε στερηθείς όλης μου της κινητής και ακινήτου περιουσίας , κείτομαι ενταύθα ,άφιλος , άπορος και κατά δυστυχίαν πατήρ πολυαρίθμων και δυστυχών οικογενειών, της ιδικής μου λέγω και των υιών μου , παρρησιάζομαι δια της ταπεινής μου ταύτης αναφοράς προς τον χώρον του Σεβ. Αυτού Σώματος (Εκτελεστικού ) ,ζητών να μου δοθώσιν ,οι δύο παλαιόμυλοι ονομαζόμενοι του τζαμίου ,όπου ευρίσκονται εις την περιοχήν της κωμοπολεώς μας ,να τους οικοδομήσω και να λαμβάνω έξ αυτών το ολίγον εισόδημα ,το οποίον δεν ανεβαίνει περισσότερον των γροσσίων 200 , ως φαίνεται εις το έξοχον Υπουργείον της Οικονομίας , από τους λογαριασμούς των επιστατών , όπως με αυτήν την μικράν βοήθειαν ,δίδω μικράν παραμυθίαν εις τα ορφανά , άτινα υπόσχεται η Σεβαστή Δίοικησις δυνάμει του Νόμου της Επιδαύρου να περιθάλπη .
Εύελπις δε εις την φιλανθρωπίαν των Σεβ. Τούτων μελών μένω εις το προσήκον σέβας.
Τη 16 Σεπτεμβρίου 1825 έν Ναυπλίω
Ο ευπειθής πατριώτης
Οικονόμος Καλογερόπουλος
Πίσω από την αίτηση σημειώνονται οι ενέργειες του Εκτελεστικού Σώματος
Αρ.2642
Οικονόμος Καλογερόπουλος
Απεύθενεται προς το Υπουργείον της Οικονομίας διά να εξετάση το πρόβλημα και τι κέρδος θέλει φέρει εις το Εθνικόν Ταμείον έν ώ ημπορεί να ωφελήται και ο εμφανιζόμενος ,και να αναφέρη .
Τη 25 Σεπτεμβρίου 1825 έν Ναυπλίω
Ο Γεν. Γραμματεύς
Α.Μαυροκορδάτος
Δεν έχει βρεθεί άλλο έγγραφο για να μάθουμε την τύχη της αίτησης του παπά Καλογερόπουλου
Posted at 03:02 am by history
Permalink
H ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 1834 - 35
| Δ.Σκάρμιγκος |
603 |
127 |
| Σκάρμιγξ (Ευεργετίδα) |
122 |
25 |
| Πισπίσια |
60 |
12 |
| Νάσια |
15 |
3 |
| Μανιάκι |
152 |
25 |
| Κοντογόνι |
75 |
19 |
| Μαργέλη |
33 |
9 |
| Μηλιώτη |
57 |
13 |
| Βλάσι |
89 |
21 | Πρόκειται για την πρώτη απογραφή
που έγινε στα χρόνια του Oθωνα (1834-35) και
βρήκε την Eλλάδα με 156.823 οικογένειες και 693.592 κατοίκους
Στα 1836 δημιουργείται ο Δήμος Σκάρμιγκας.
Περιελάμβανε τα χωριά Σκάρμιγκα ( Ευεργέτιδα) Πρωτεύουσα , Νάσια , Μανιάκι , Κοντογόνι , Βλάσι , Μαργέλι , Μηλιώτη , Μπέσα ή Μπέζια .
Δέν αναφέρεται Δήμαρχος και εισπράκτωρ ( ΦΕΚ , αρ. φύλ. 80 , της 20 Δεκεμβρίου 1836 , σελίδα 21 παραρ.)
Στίς 7 (19 ) Μαρτίου 1837 με Β.Δ. διωρίσθη Δήμαρχος ο Ιωάννης Βάγκαλης και δημαρχιακοί Πάρεδροι της ( Πρωτεύουσης ) δηλαδή της έδρας του Δήμου οι Ιωάννης Μυλωνάς και Ιωάννης Μολάος , ειδικοί δε Δημαρχιακοί Πάρεδροι οι Κ. Πανταζόπουλος (Μανιακίου) Παν. Κάτσιας
( Πισπίσια ) πού σημειώνεται όμως στον πίνακα των Δήμων στα 1836
ως υπαγόμενον στο Δήμο Κορυφασίου ( ΦΕΚ, αρ. 11 , 17 Μαρτίου 1837, σελ. 47 β)
Στίς 9 ( 22 ) Σεπτεμβρίου ) 1837 διωρίσθη δημοτικός εισπράκτωρ ο Νικόλαος Κωστόπουλος (ΦΕΚ. αρ. φύλ. 33. 2 Οκτ. 1837 ,σελ. 133 α.) ο οποίος κατάγετο απο το χωριό μας. Υπηρέτησε δέ καθ,όλην την διάρκειαν του αγώνος στρατιωτικώς και ώς Δημοπρόκριτος.
Ο Δήμος Σκάρμιγκα συνχωνεύθηκε στά 1840 μετά τα αιματηρά επεισόδεια της στασίασης των κατοίκων του Δήμου Βουφράδος που σε αυτόν υπήγοντο τα χωριά Βουφράσιο (Χατζή ) ,Αρναούτογλι , Γκρούστεσι , Βελή , Δάσος των Χιλίων χωριών , Οσμάναγα , Μύλοι του Χατζή με έδρα του Βλαχόπουλου. Ώς Δήμαρχος υπηρέτει ο Α.Φράγκος και ως εισπράκτωρ ο Κ.Βάλιας ( ΦΕΚ . αρ. φύλ. 80 . 28 Δεκ.1836 σελ. 20 παραρτημα.)
Στα 1838 ως Γραμματεύς του Δήμου υπηρέτει ο Βασίλης Μανιάτης , όστις συλληφθείς ώς ένοχος αποστασίας ωδηγείτο πρός ανάκρισιν από τους χωροφύλακες . Τότε εξηγέρθησαν οι Δημότες και επιτεθέντες απέσπασαν τον συνδημότη τους Βασίλη Μανιάτη , ταυτόχρονα όμως συλλαβόντες και δύο - τρείς Χωροφύλακας προεκάλεσαν γενίκευση της στάσεως . Η ενέργεια αύτη των χωρικών κατηγγέλθη από τον φιλοκυβερνητικόν Δήμαρχο Tρίκκης , Αναγν. Πουλόπουλον και εκινητοποιήθησαν Δύο φάλαγγες Βαυαρών και εθελοντών Μανιατών , Εμπλιακιωτών , Θουριατών κλπ. συνολικής δυνάμεως 600 - 700 ανδρών πρός καταστολήν της ανταρσίας των κατοίκων των Δήμων Βουφράδος , Σκάρμιγκα , Βίαντος , Αιγάλεω , και Πηδάσου .
Οι ( στασιαστές ) ανερχόμενοι εις 600 περίπου κατεδιώχθησαν και τελικώς διελύθησαν ,
ενώ ό άμαχος πληθυσμός σύν γυναιξί και τέκνοις εγκατέλειψε τα χωριά πού άδειασαν κυριολεκτικά . Συνελήφθησαν 26 άτομα και εφονεύθησαν ή τραυματίσθηκαν
κάπου 10 - 15 χωρικοί όπως έγραφεν Αθηναική εφημερίδα της εποχής
( Εφημερίς Ο Ελληνικός Ταχυδρόμος , αρ. φυλ. 57. στίς 7 Αυγούστου 1838 σελίδα 437 και φιλικά προσκείμενη στο καθεστώς των Βαυαρών . Στην εκστρατεία αυτή των Βααυρών πήραν μέρος οι Δήμαρχοι Τρίκκης Αναγν. Πουλόπουλος , Θουρίας Κων. Δικαίος καθώς και ο ειρηνοδίκης τότε Εμπλακίων και κατόπιν πολλάκις Βουλευτής Γεωργ. Περρωτής , επικεφαλής 300 περίπου Θουριωτών και Εμπλακιωτών οπαδών και φίλων του. ΟΙ συλληφθέντες που δεν είναι γνωστά τα ονοματεπωνυμά τους 26 παράγοντες και παλαιοί αγωνιστές του 21 ώς ένοχοι εισήχθησαν στό συνεδριάζον στήν Καλαμάτα τότε στρατοδικείον , αλλά το αποτέλεσμα της Δίκης δέν είναι γνωστόν , γιατί δεν σώθηκαν πηγές έντυπες 'η χειρόγραφες .
Στά 1840 κατά την συνχώνευση των Δήμων της Πυλίας με το από 30 Αυγούστου Β.Δ. στό Δήμο Βουφράδος ή Βουβράσου υπήχθησαν και τα χωριά Φουρτζή , Ανω και Κάτω Κρεμμύδια του τότε καταργηθέντος Δήμου Αιγάλεω , Ζαίμογλι , Κουρτάκι , Μίσκα , Πελεκανάδα , Καρακασίλι , Δάρα του Δήμου Βίαντος , Σκάρμιγκα , Πισπίσια , Νάσια , Μανιάκι , Κοντογόνι , Μαργέλι , Βλαχόπουλο , Ρούτσι του Δήμου Σκάρμιγκος . Συνολικά στα 1840 ο Δήμος είχε 2.996 κατοίκους.
Ας δουμε όμως αναλυτικά τα αιματηρά γεγονότα
Ο Βασίλης Μανιάτης εκφράζοντας την λαική δυσφορία απέναντι στο φορομπηχτικό σύστημα των Βαυαρών έβρισε και προπηλάκισε στο Βλαχόπουλο τον εισπράκτορα της κυβέρνησης που ήρθε για να εκτελέσει τα εντάλματα αναγκαστικής είσπραξης των φόρων.
Αυτός κατήγγειλε τον προπηλακισμό του στον μοίραρχο ο οποίος διέταξε την σύλληψη του Μανιάτη και την προσαγωγή του στον αστυνομικό σταθμό με την κατηγορία της αποστασίας με επίσημη αιτιολογία ότι ξεσηκώνει τους χωρικούς σε ανυπακοή και στάση.
Για την σύλληψη του Μανιάτη κατέφθασε στην περιοχή ένα απόσπασμα από εννέα χωροφύλακες οι οποίοι τον συνέλαβαν και ξεκίνησαν να τον οδηγήσουν στην Μεθώνη.Ο Βασίλης Μανιάτης ζήτησε την βοήθεια των χωρικών ,αυτοί έστησαν ένέδρα στο απόσπασμα στην θέση καμάρι στο Χατζή, επιτέθηκαν στους χωροφύλακες κατορθώνοντας να τον ελευθερώσουν και ταυτόχρονα συνέλαβαν και κράτησαν ομήρους τρείς από αυτούς.
Τα χωριά του δήμου παίρνουν πολεμικό χρώμα ,οι κάτοικοι ξεσηκώνονται και αρνούνται να πληρώσουν φόρους αλλά και την απελευθέρωση των ομήρων.
Την τάξη αναλαμβάνει να την επιβάλλει ο αντισυνταγματάρχης Μάξ Φέδερ που βρισκόταν στην Μεθώνη.
Τα χωριά του δήμου βρίσκονται πλέον σε εμπόλεμη κατάσταση, την ανυπακοή τους αρχίζουν να την στηρίζουν όλοι οι όμοροι δήμοι με πρωτοπόρο τον δήμαρχο Βίαντος Γ.Μοσχοβίτη άτομο εκ φύσεως επαναστάτη και εμφορούμενο από αντιβαυαρικά αιθήματα.
Τον Μοσχοβίτη τον ακολουθούν οι δήμαρχοι Πηδάσου και Αιγάλεω, τα χωριά της περιοχής περνάνε όλα στα χέρια των επαναστατών
Στις 3 Αυγούστου ο διοικητής της περιοχής Γ.Σούτσος κάνει σύσκεψη με τον Φέδερ και αποφασίζει να κτυπήσει τους επαναστάτες .
Το πρωί της 4ης Αυγούστου κινείται προς την επαναστατημένη περιοχή μαζί με τις δυνάμεις του Φεδερ και των φιλοβαυαρών δημάρχων Τρίκκης Αναγν. Πουλόπουλον , Θουρίας Κων. Δικαίο καθώς και του ειρηνοδίκη τότε Εμπλακίων και κατόπιν πολλάκις Βουλευτή Γεωργ. Περρωτή , επικεφαλής 300 περίπου Θουριωτών και Εμπλακιωτών φίλων και οπαδών του,που έσπευσαν να στηρίξουν τις φιλοκυβερνητικές δυνάμεις.
Η μεγάλη σύγκρουση έγινε ανάμεσα στα χωριά Σουληνάρι και Χανδρινού όπου οι επαναστάτες νικήθηκαν και υποχώρησαν άτακτα.
Την επομένη ημέρα 5 Αυγούστου οι επαναστάτες ,ανασύνταξαν τις δυνάμεις τους και συγκρούστηκαν πάλι ανάμεσα στα χωριά Χατζή και Φουρτζή στην θέση Γούβες όπου γνώρισαν και πάλι συντριπτική ήττα. Στις συγκρούσεις ανάμεσα στα φιλοκυβερνητικά στρατεύματα και τους επαναστατημένους χωρικούς έχασαν την ζωή τους 6 επαναστάτες και συνελήφθησαν 26 οι οποίοι οδηγήθηκαν στο στρατοδικείο που συνεδρίαζε στην Καλαμάτα.
Οι δίκες διήρκησαν περίπου τρία χρόνια ,αλλά το αποτέλεσμα των δικών δεν έχει γνωστό γιατί δεν υπάρχουν έντυπες ή χειρόγραφες πηγές
Μετα την καταστολή της εξέγερσης τα χωριά της περιοχής ερήμωσαν οι πρωτεργάτες αλλά και οι μετέχοντες σε αυτήν αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν μαζί με τις οικογενειές τους σε περιοχές μακριά από τον τόπο των συμβάντων .Η οικογένεια του Βασίλη Μανιάτη βρήκε καταφύγιο στην Μεσσηνιακή Μάνη και επέστρεψε στο Σκάρμηγκα στα 1870 όταν η πολιτική κατάσταση άρχισε να ομαλοποιείται
Δοιάκι Εφημερίδα της Κυβέρνησης, 1833-1847
|
|
ΔΗΜΟΣ ΣΚΑΡΜΙΓΚΑ
ΕΔΡΑ ΕΥΕΡΓΕΤΙΔΑ |
|
Τίτλος: |
Δυνάμει β. αποφάσεως των 7 (19) Μαρτίου... |
|
Τίτλος τμήματος: |
Διορισμοί. |
|
Περιέχεται στο: |
Εφημερίς της Κυβερνήσεως του Βασιλείου
της Ελλάδος. Αρ.11, 17/03/1837, σ.47 |
|
|
|
|
Θέματα: |
Κάτσας, Π.--Διορισμοί--Εκλεγμένες Αρχές-
-Ειδικοί Πάρεδροι--Πισπίσα--1837
Ντουβάλης, Κ.--Διορισμοί--Εκλεγμένες Αρχές-
-Ειδικοί Πάρεδροι--Βλάσση--1837
Ρότσος, Α.--Διορισμοί--Εκλεγμένες Αρχές-
-Ειδικοί Πάρεδροι--Μηλιώτη--1837
Πανταζόπουλος, Κ.--Διορισμοί-
-Εκλεγμένες Αρχές--
Ειδικοί Πάρεδροι--Μανιάκι--1837
Βάγκαλης, Ι.--Διορισμοί-
-Εκλεγμένες Αρχές--Δήμαρχοι--Σκάρμιγκας--1837
Μυλωνάς, Κ.--Διορισμοί-
-Εκλεγμένες Αρχές--Δημαρχικοί Πάρεδροι--Ευεργέτιδα--1837
Μόλαος, Ιωάννης--Διορισμοί-
-Εκλεγμένες Αρχές-
-Δημαρχικοί Πάρεδροι--Ευεργέτιδα--1837
Διορισμοί
Εκλεγμένες Αρχές
Αγγελίες
1837
Δήμαρχοι
Δήμοι
Ειδικοί Πάρεδροι
Δημαρχικοί Πάρεδροι
Πισπίσα
Βλάσση
Μηλιώτη
Σκάρμιγκας--Δήμος--1835-1840-
(Ευεργέτιδα--Έδρα Δήμου )
Ευεργέτιδα
Μανιάκι |
Ιστορικό της Μεσσηνιακής επανάστασης
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Δημήτριος Πλαπούτας καταδικάστηκαν σε θάνατο με την κατηγορία της συνωμοσίας κατά του βαυαρικού καθεστώτος που εγκαθιδρύθηκε στην Ελλάδα με την άφιξη του Όθωνα.
Ήταν Ιούλιος του 1834, όταν στη Μεσσηνία ξέσπασε επανάσταση με αιτήματα την αποφυλάκιση των αγωνιστών και την παραχώρηση συντάγματος. Επικεφαλής της επανάστασης ήταν ο Μητροπέτροβας κι ο Γιαννάκης Γκρίτζαλης, κι οι δυο μέχρι θανάτου πιστοί στον Κολοκοτρώνη.
Ο Πέτροβας Μήτρος, γνωστός με το παρατσούκλι Μητροπέτροβας, γεννήθηκε στη Γαράτζα Μεσσηνίας κι ήταν σύγχρονος με τον Κωνσταντή Κολοκοτρώνη, πατέρα του Θεόδωρου. Στη μάχη του Βαλτετσίου διακρίθηκε για τη σκοπευτική του δεινότητα και θεωρήθηκε από τους βασικούς συντελεστές της νίκης. Ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη, Φωτάκος (Φώτιος Χρυσανθακόπουλος) τον θεωρούσε «Το καλύτερο τουφέκι της Μεσσηνίας». Μετείχε και στην πολιορκία της Τρίπολης κι εκτελούσε τυφλά τις εντολές του Κολοκοτρώνη. Στα 1825, βρέθηκε μαζί του, φυλακισμένος στην Ύδρα. Αποφυλακίστηκε με την αμνηστία που δόθηκε, όταν ο Ιμπραήμ απειλούσε την επανάσταση και, παρά την ηλικία του, έσπευσε να πολεμήσει τον εισβολέα.
Ο Γιαννάκης Γκρίτζαλης ήταν οπλαρχηγός από το Ψάρι της Τριφυλίας, γαμπρός του Μητροπέτροβα. Μετά το πάρσιμο της Τρίπολης, οργάνωσε δικό του επαναστατικό σώμα. Ως πιστός οπαδός του Κολοκοτρώνη, φυλακίστηκε κι αυτός στην Ύδρα. Αποφυλακίστηκε με την αμνηστία για να πολεμήσει κατά του Ιμπραήμ. Επί Καποδιστρία, ήταν«πεντακοσίαρχος» (διοικητής σώματος πεντακοσίων ανδρών).
Όταν ο Κολοκοτρώνης κι ο Πλαπούτας καταδικάστηκαν σε θάνατο, ο Μητροπέτροβας και ο Γκρίτζαλης οργάνωσαν τον ξεσηκωμό, ενώ στη Μάνη προκλήθηκαν ταραχές και με αιτία την απόφαση των Βαυαρών να αφοπλίσουν 800 πύργους.
Οι Μανιάτες ησύχασαν όταν τους διαβεβαίωσαν ότι δεν επρόκειτο για πλήρη αφοπλισμό. Στη Μεσσηνία όμως, στις 29 Ιουλίου του 1834, ο Γιαννάκης Γκρίτζαλης και οι οπλαρχηγοί Γιώργος Μεγάλης, Κωνσταντίνος Μέλιος, Αντώνιος Ντάρας, Αναγνώστης Σαμπρής, Αντώνιος Συράκος, οι Μπουντουραίοι, οι Πιπιλαίοι και άλλοι, μαζί με τους άνδρες τους, κατέλαβαν την Κυπαρισσία και συνέλαβαν τις αρχές της πόλης.
Την ίδια μέρα, 29 Ιουλίου 1834, ο Μητροπέτροβας και οι δικοί του έσπευσαν να ενισχύσουν τον Αναστάσιο Τζαμαλή που μαχόταν εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων στον δρόμο για τη Μεσσήνη. Οι κυβερνητικοί υποχώρησαν στη Μεσσήνη όπου τους ακολούθησαν οι Μητροπέτροβας και Τζαμαλής.
Οι επαναστάτες πήραν την πόλη. Η επανάσταση επεκτάθηκε στην Ανδρίτσαινα, τη Γορτυνία, τη Δημητσάνα και σε άλλες περιοχές της Αρκαδίας.
Στις 16 Αυγούστου του 1834, η κυβέρνηση Κωλέττη κήρυξε τον στρατιωτικό νόμο.
Ο Βαυαρός στρατηγός Χρ. Σμαλτς μπήκε αρχηγός των κυβερνητικών δυνάμεων. Η επανάσταση πνίγηκε στο αίματων μαχητών της, έπειτα από σειρά μαχών, στις οποίες οι επαναστάτες νικήθηκαν. Αμέσως στήθηκε το «Κατά την Μεσσηνίαν και Καρύταιναν Έκτακτον Στρατιωτικόν Δικαστήριον».
Ο Γιαννάκης Γκρίτζαλης και ο Αναστάσιος Τζαμαλής καταδικάστηκαν σε θάνατο. Εκτελέστηκαν. Σε θάνατο καταδικάστηκε και ο γέρο Μητροπέτροβας αλλά ο Όθωνας μετέτρεψε την ποινή του σε ισόβια. Αποφυλακίστηκε στις 25 Μαρτίου του 1835. Αποσύρθηκε στο χωριό του, Γαράτζα. Είχε περάσει τα εκατό, όταν πέθανε στις 12 Μαρτίου του 1838.
Ο Κολοκοτρώνης και ο Πλαπούτας αμνηστεύτηκαν.
Πηγή: "Πατριδογνωσία"
Posted at 02:59 am by history
Permalink
Wednesday, July 27, 2005
ΜΑΘΗΤΟΛΟΓΙΟ Έτος Σχολικόν 1920-1921
ΜΑΘΗΤΟΛΟΓΙΟ
Το εν Σκάρμιγκα Βουφράδος
Κοινόν Δημοτικόν Σχολείον Έτος Σχολικόν 1920-1921
Όνομα και Επώνυμον Τόπος Γεν/σεως Ετος Γεν/σεως Τάξις Παρ/σεις
Αλέξιος Νικ. Μανιάτης Σκάρμιγκα 1909 Δευτέρα Προήχθη
Θεοδ. Π. Καλογερόπουλος Σκάρμηγκα 1907 Δευτέρα Προήχθη
Λάμπρος Κων. Βάγκαλης Σκάρμηγκα 1907 Δευτέρα Απ/φθη
Χρήστος Νικ. Μανιάτης Σκάρμηγκα 1905 Τετάρτη Απ/φθη
Βασιλειος Δ. Νικολόπουλος Σκάρμηγκα 1910 Δευτέρα Προήχθη
Θεμ/κλής Δ.Νικολόπουλος Χάνια 1908 Πρώτη Προήχθη
Παναγιώτης Γ.Πετρόπουλος Χάνια 1910 Πρώτη Απ/φθη
Σοφία Ηλ. Ρούσσου Σκάρμηγκα 1910 Πρώτη Απ/φθη
Παναγιώτης Λ.Πετρόπουλος Χάνια 1907 Δευτέρα Προήχθη
Γεώργιος Λ.Πετρόπουλος Χάνια 1910 Δευτέρα Προήχθη
Φίλιππος Μ.Μαθιόπουλος Χάνια 1912 Δευτέρα Προήχθη
Αλέξιος Δ.Πετρόπουλος Χάνια 1912 Τρίτη Προήχθη
Παναγ. Π.Παναγιωτόπουλος Σκάρμιγκα 1913 Πρώτη Απ/φθη
Ηλίας Ευστ. Καλύβας Σκάρμιγκα 1910 Πρώτη Προήχθη
Διονύσης Ευστ.Καλύβας Σκάρμιγκα 1908 Τρίτη Προήχθη
Ηλίας Χ. Βάγκαλης Σκάρμιγκα 1904 Τρίτη Προήχθη
Αριστείδης Ν.Γαιτάνης Σκάρμιγκα 1908 Τρίτη Προήχθη
Βασίλειος Γ.Σπυρόπουλος Παιδεμένου 1910 Δευτέρα Προήχθη
Αθανάσιος Ηλ.Μανιάτης Σκάρμιγκα 1909 Τρίτη Προήχθη
Κωνστ/να Αν.Μαθιοπούλου Σκάρμιγκα 1913 Πρώτη Απ/φθη
Ειρήνη Δ.Καρίγιαννη Σκάρμιγκα 1910 Δευτέρα Προήχθη
Ευάγγελος Ηλ.Σταθόπουλος Σκάρμιγκα 1906 Δευτέρα Προήχθη
Αλέξιος Αν.Μαθιόπουλος Σκάρμιγκα 1912 Πρώτη Προήχθη
Σταύρος Αθ.Κανελόπουλος Χάνια 1910 Πρώτη Προήχθη
Διονύσιος Α.Μπεκιάρης Σκάρμιγκα 1908 Πρώτη Προήχθη
Φίλιππος Μ.Μαθιόπουλος Μανιάκι 1907 Τρίτη (Δεν Προσήλθε)
Παναγιώτης Γ.Πετρόπουλος Μανιάκι 1908 Τρίτη Προήχθη
Λάμπρος Γ.Πετρόπουλος Μανιάκι 1912 Πρώτη Προήχθη
Κωνστ.Α.Δημόπουλος Μανιάκι 1912 Τετάρτη Απελύθη
Ιωάννης Αν.Νικολόπουλος Σκάρμιγκα 1914 Τετάρτη (Δεν Προσηλ)
Λάμπρος Ιωαν.Μπεκιάρης Σκάρμιγκα 1908 Πρώτη Απερρίφθη
Θεοδ.Φ.Θεοδωρακόπουλος Μανιάκι 1908 Τρίτη Προήχθη
Γιαννούλα Ηλ.Μανιάτη Σκάρμιγκα 1912 Πρώτη Προήχθη
Ανδρέας Κων.Βάγκαλης Σκάρμιγκα 1914 Πρώτη Απερρίφθη
Αντώνιος Ηλ.Ρούσσος Σκάρμιγκα - Δευτέρα Προήχθη
Σοφία Ηλ.Ρούσσου Σκάρμιγκα - Τρίτη Προήχθη
Βασίλειος Ηλ.Σταθόπουλος Σκάρμιγκα 1910 Πρώτη Απερρίφθη
Ηλίας Χρ.Βάγκαλης Σκάρμιγκα 1910 Πρώτη Προήχθη
Γεωργία Κ. Μπεκιάρη Σκάρμιγκα 1910 Δευτέρα Προήχθη
Δέσποινα Χ.Καρίγιαννη Σκάρμιγκα - Πρώτη Απερρίφθη
Θεμ/κλής Κ.Πανταζόπουλος Μανιάκι - Τετάρτη(Δεν Πρ/λθε)
Νικόλαος Γ.Βάγκαλης Σκάρμιγκα 1912 Δευτέρα Προήχθη
Αντώνιος Β,Θεοδωρακόπουλος Μανιάκι 1910 Δευτέρα Προήχθη
Ευάγγελος Ηλ.Σταθόπουλος Σκάρμιγκα 1908 Πρώτη Απερρίφθη
Κωνστ.Αν.Νικολακόπουλος Μανιάκι 1908 Δευτέρα (Δεν Προσ/θε)
Ηλίας Α.Χριστόπουλος Μανιάκι - Δευτέρα Προήχθη
Κωνστ. Α.Χριστόπουλος Μανιάκι 1911 Δευτέρα (Δεν Προσ/θε)
Νικόλαος Α.Φιλιππόπουλος Μανιάκι 1910 Τετάρτη (Δεν Προσ/θε)
Ηλίας Χ.Χριστόπουλος Μανιάκι 1907 Τετάρτη (Δεν Προσήλθε)
Ειρήνη Δ.Καρίγιαννη Σκάρμιγκα 1908 Τετάρτη (Δεν Προσήλθε)
* συνεχίζετε λίαν προσεχώς*
Posted at 04:45 am by history
Permalink
Thursday, March 24, 2005
Αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης από την περιοχή μας
1. Κωστόπουλος Νικόλαος
Από το Σκάρμιγκα . Υπηρέτησε καθ,όλην την διάρκεια του αγώνος στρατιωτικώς και ως Δημοπρόκριτος .Στίς 9 ( 18 ) Σεπτεμβρίου 1837 διωρίσθη εισπράκτωρ του Δήμου Σκάρμιγκα ( ΦΕΚ ,αρ, φ. 33 , 2 Οκτ. 1837 σελ.133 α.)
2. Ρότσος Αθανάσιος
Από το Μηλιότη . Υπηρέτησε κατά την επανάσταση και επολέμησε στην πολιορκία του Νεοκάστρου . Μετά την απελευθέρωση διετάλεσε δημογέρων και στις 7 Μαρτίου 1837 διωρίσθη Δημαρχιακός πάρεδρος στο Δήμο Σκάρμιγκα ( ΦΕΚ. Αρ.φ. 11 στις 17 Μαρτίου 1837 σελ . 47 β) .Στα 1850 εξελέγη επαρχιακός σύμβουλος Πυλίας για τον Δήμο Βουφράδος ( ΦΕΚ .αρ. φ. 43 στις 25 Νοεμ. 1850 σελ. 362 α).
3. Σταυριανόπουλος Ιωάννης
Από το Μανιάκι . Επολέμησεν στην πολιορκία του Νεοκάστρου και μετά στην Τρίπολη ,Δερβενάκια , Κόρινθο , Μεσσηνιακά φρούρια και στο Μανιάκι όπου τραυματισθείς σοβαρώς ,ανεμίχθη με τα πτώματα και οι Άραβες τον ενόμισαν νεκρό .Όταν νύχτωσε γνωρίζων τα μονοπάτια κατόρθωσε με δυσκολίαν να διαφύγη .Αργότερα και επειδή φαίνετε ότι εγνώριζε αρκετά γράμματα περιέγραψε περιέγραψε τα της μάχης και το χειρόγραφο εσώζετο ως τα 1896 στα χέρια κάποιου Γαργαλιανιώτη Πετροπούλου ,καθώς σημειώνεται στην Αθηναική εφημερίδα Ανατολή αρ,φ. 24 και 25 της 2 και 11 Ιουνίου 1896 σελ.1 όπου δημοσιεύεται σημείωμα για το Μανιάκι από τον Ι.Πετρουλάκο.
4. Στυλιανόπουλος Γεώργιος
Από το Στυλιανού . Υπηρέτησε στρατιωτικώς και πολιτικώς κατά την επανάστασιν . Στα 1825 μετά την κατάληψι της Πυλίας από τους Aραβες αναγκάσθη να καταφύγει με τους συμπατριώτες του στα χωριά της Aμφειας .Τον ίδιο χρόνο όλοι οι πρόσφυγες της Επαρχίας Νεοκάστρου συγκεντρωθέντες στην Πολιανή συνυπέγραψαν το πρακτικό εκλογής του Ι.Γ.Οικονομίδη ως πληρεξουσίου Νεοκάστρου στο οποίο συνυπογράφει.
5. Φράγκος Θεοχάρης
Από το Βλαχόπουλο . Μαζί με τον γιο του κατετάγησαν στο σώμα του Ν.Γεωργακόπουλου ,αναφέρονται σε κατάσταση των ανδρών του .Γ.Α.Κ. Υπ.Πολ. 28 Αυγ.1824 φακ.24 και επολέμησε στις πολιορκίες των κάστρων Μεθώνης ,Νεοκάστρου και αλλού κατα των Αράβων.
6. Ψάλτης Νικόλαος
Από την περιοχή Χώρας .Υπηρέτησε στο σώμα του Μ.Αναστασόπουλου και αναφέρεται σε κατάσταση ανδρών του κατά την εκστρατεία του στην Μεθώνη
7. Ψώνης Θεόδωρος
Από το Βλαχόπουλο . Καθώς βεβαιώνει ο στρατηγός Ν.Γ.Οικονομίδης ,ούτος μόλις εξερράγη η επανάστασις κατετάγη στο σώμα του και επολέμησε γενναίως στην πολιορκία του Νεοκάστρου , στη Μεθώνη , Σχοινόλακκα , Κρεμμύδια και αλλού σαν στρατιώτης.
8. Σαλταμπάσης Πέτρος
Από την Χώρα . Ως οδηγός στρατιωτών επολέμησεν στο Νεόκαστρο ,Aργος , Δερβενάκια , Κόρινθο, και εις διαφόρους συμπλοκάς με το σώμα του Μ.Αναστασόπουλου .Μετά την απελευθέρωση διετάλεσε δημογέρων και δημοτικός σύμβουλος Τριφυλίας .
9. Σερέτης Λάμπρος
Από το Παιδεμένου . Υπηρέτησε στο σώμα του Μήτρου Αναστασόπουλου από αρχής του αγώνος και αναφέρεται σε κατάσταση των ανδρών του .
10. Συκαλιάς Σταμάτης
Από το Βλαχόπουλο .Υπηρέτησε στο σώμα του στρατηγού Νικ.Γεωργακόπουλου και αναφέρεται σε κατάσταση των ανδρών του κατά την πολιορκία του Νεοκάστρου από τους Aραβες.
11. Τσάκαλης ή Τσακαλόπουλος Παναγιώτης
Από το Κοντογόνι, ιερεύς . Ούτος αμέσως μόλις εξερράγη η επανάστασις τεθείς επικεφαλής ομάδος συγχωριανών του έσπευσε και μετέσχε της πολιορκίας των κάστρων της Πυλίας .Ακολούθως επολέμησε στην Τρίπολη ,Δερβενάκια καθώς και εναντίον των Αράβων κατα την προέλαση των οποίων κατεστράφη η περιουσία του .Πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες και ως δημοπρόκριτος και μέλος της τοπικής εφορίας. Μετα την απελευθέρωση συνέχισε μετά ζήλου τα καθηκοντά του ως εφημέριος και στα 1846 ως συμπολεμιστής του Γεωργ.Αθανασόπουλου συνυπογράφει βεβαίωση για την δράση του.
Η Αρχαία Αλίαρτος ήταν στο.....παλιβούλι
Σύμφωνα με το Αρχαιλογικό πρόγραμμα PRAP.
and continued our investigation of settlements like Metamorphosis Aliartos (A4) at the base of the Metaxada valley. [This site has two principal and discrete period components (Roman and Byzantine). The focus of settlement here seems clearly to have shifted through time to a copious spring near the present day church. Also discovered and mapped was a water channel linking the spring with foundations identified by local residents as a Turkish bath.] Our Byzantine specialist Sharon Gerstel reports that Byzantine cookwares and coarse wares found by the survey have good parallels from Nichoria and Sparta. Fine wares include diagnostic sherds with glazed and sgraffito decoration, and lamp fragments such as the stem of a Middle Byzantine double suspension lamp. A single Venetian tornesello from the reign of the Doge Antonio Venerio (1382-1400 AD) marks the Venetian occupation of this region
Το διάταγμα της προαγωγής του Ανδρέα Βάγκαλη σε ταγματάρχη το 1845
Περί βαθμολογίας 51 ατόμων : διάταγμα / Όθων ; ο υπουργός Κ. Τζαβέλας
Όθων, Βασιλεύς της Ελλάδος
Τζαβέλας, Κωνσταντίνος υπουργός
Εφημερίς της Κυβερνήσεως του Βασιλείου της Ελλάδος. Αρ.14, 29/05/1845, σ. 66-67
Αποκουρίτης, Τριαντάφυλλος--Προαγωγές--Φάλαγγα--Κρατικές Επιχορηγήσεις--Αντισυνταγματάρχες--1845
Σκρυφτόμπολας, Γεώργιος Α.--Προαγωγές--Λοχαγοί--1845
Ζαχαρόπουλος, Σωτήριος--Προαγωγές--Κρατικές Επιχορηγήσεις--Ταγματάρχες--1845
Κορέλας, Αδάμ--Προαγωγές--Κρατικές Επιχορηγήσεις--Ταγματάρχες--1845
Βάγκαλης, Ανδρέας--Προαγωγές--Κρατικές Επιχορηγήσεις--Ταγματάρχες--1845
Είστε o  Επισκέπτης μου
Posted at 03:45 am by history
Permalink
|
